من در وبلاگ شخصی امین یامین پور به آدرس kistiema.blogfa.com این مطلب رو خوندم و واقعا نتونستم این مطلب رو تو وبلاگ خودمون نذارم>> ای کاش ما هم کمی تفکر کنیم........

سلام مادر...

گفتم نامه بنويسم تا آرام شوم...

براي بسياري از ما، رفتن مصطفي، اتفاقي است در كنار انواع رخدادهاي معمولي تقويم... اما براي تو ماجرا فرق مي كند.

مصطفاي تو فدا شده است تا تقويم ما جان بگيرد؛ تا روزهاي عادي، غيرعادي شوند؛ تا كمي رنگ و رمق بگيريم. «سرخ» رنگ گرمي است. دلگرم مان مي كند لابلاي اينهمه بي رمقي هميشگي

مادر مرا مي بخشيد كه تا اين اندازه گستاخانه خون شهيدت را تفسير ميكنم؛ مي بخشيد كه اخلاق بازاري و كاسب كارانه مان حتي در فهم پرپر شده مصطفاي تو مثل يك بيماري عود مي كند و تو را مي آزارد، ولي گويا خوابمان سنگين شده، آنقدر كه بايد با صداي هولناك يك انفجار يا از آن بلندتر، با فريادهاي استوار تو در برابر پيكر شهيدت بيدار شويم.

گفته بودي هيچ وقت نخواسته اي به كابوس رفتن مصطفي فكر كني؛ گفته بودي گريه نمي كني تا دشمن شاد نشويم؛ گفته بودي فدايي ولايتي؛ گفته بودي دنيا براي مصطفي كوچك شده بود؛ گفته بودي... تو اگر هيچ هم نگويي نگاه مطمئن ات حرفهاي بسيار دارد...

آنروز كه در برابر پيكر پاك فرزند شهيدت ، استوار سخن مي گفتي، اشك امان مان را بريده بود. اشك آنروز، وصف شرمندگي مان بود. شرمندگي از بي فايدگي و بيهودگي مان؛ شرمندگي از اينكه جواني مان به پول سياهي هم نمي ارزد؛ سرافكنده از آنكه آنقدر بي فايده ايم كه هيچ كس هوس نمي كند حتي تهديدمان كند؛ شرمندگي از بودن ما و نبودن مصطفي...

مادر!

انديشناكم از وطن فروشي مان و از دين فروشي مان، از بي مبالاتي هايمان؛ از بازار گرم رقابت ها !

اينبار انديشناكم از اينكه نكند تو تماشا كني صحنه ها را. بعد از رفتن مصطفي زندگي براي ما سخت تر شده است؛ چون تو نگاه ميكني و من نگرانم كه نگاهت خسته شود و از سر نااميدي به زمين خيره شوي.

مادر!

دعا كن تا تقويم هايمان دوباره عادي و بي رمق نشوند. تا نياز نباشد مصطفاي ديگري قرباني جهالت و روزمرگي ما بشود... دعا كن براي ما...

الم يأن للذين آمنوا ان تخشع قلوبهم لذكرالله...